Κι' εσύ
ακόμα αναρωτιέσαι αν Σ' αγαπώ;
Δεν Σ' αγαπάω αγάπη Μου.
Πεθαίνω.
απόσπασμα και εικόνα από
VIDEO
Eros - Michelangelo Antonioni
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2016
Παρασκευή 16 Σεπτεμβρίου 2016
ΤΥΡΚΟΥΑΖ - Μαρία Στρίγκου
Ερωτεύομαι θα πει κινδυνεύω.
Μην ψάχνεις για διαβήτες και μοιρογνωμόνια.
Αυθαίρετα θα χτίσουμε και φέτος.
"Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν σταματήσεις να ξέρεις πια"
Μαρία Στρίγκου
Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2016
ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΚΕΡΙΩΝ - ΕΛΕΝΗ ΣΕΡΓΙΟΥ
... όταν το σκοτάδι ρουφήξει λαίμαργα
και την τελευταία σου διέξοδο
τότε θα λάμψουν χιλιάδες αστέρια υπό το φως των κεριών ...
ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΚΕΡΙΩΝ
Σημείο αναφοράς αυτό που είπε ο Τζέφερσον
<<...Aυτός που ανάβει το κερί του από το δικό μου
παίρνει φως δίχως να αφήνει εμένα στο σκοτάδι.>>
Έτσι μπήκα στον κόσμο της ποίησης ...
Το φως σου - αυτό που διαχέεται απ΄ τα ποιήματα σου -
μου επέτρεψε να φωτίσω τα προϊόντα της φαντασίας μου
και να τα δουν οι αναγνώστες μου
έστω κι αν αυτοί είναι διψήφιος αριθμός.
Μπορεί μια μέρα το βιβλίο μου
να φτάσει στο κατώφλι του σπιτιού σου
σαν εφημερίδα.
Και μπορεί να το διαβάσεις και να νοιώσεις υπερήφανος
που το δικό σου κερί έδωσε φως και στο δικό μου.
Ή μπορεί να βρει μια θέση στη βιβλιοθήκη σου.
Ή να χρησιμοποιήσεις τις σελίδες του για να τυλίξεις κάτι.
Ή να το δώσεις στα παιδιά σου να παίξουν
κάνοντάς το χαρτοπόλεμο π.χ.
Όταν όμως τα μεσάνυχτα σε τυλίξουν με τα πέπλα τους
όταν το σκοτάδι ρουφήξει λαίμαργα
και την τελευταία σου διέξοδο
τότε θα λάμψουν χιλιάδες αστέρια υπό το φως των κεριών
και δεν θα μπορείς να ξεχωρίσεις το δικό μου απ το δικό σου.
Ελένη Σεργίου
<< Δεν έχεις τον Θεό σου>>
Ελευθερουδάκης
Κυριακή 6 Μαρτίου 2016
Ανάστηθι - Αλέξανδρος Βαναργιώτης
Κάθε μέρα όλο και πιο πολύ
ο θάνατος εγκαθίσταται μέσα μας
Κάποτε του ανοίξαμε την πόρτα.
Από τότε ένα ρολόι δράκος
δαγκώνει τους δρόμους μας
Δεν έμεινα ποτέ στην άκρη του γυαλού γιατί ΔΕΝ ΦΟΒΟΜΟΥΝ !!!
Κολυμπούσα στα βαθειά, έμπαινα σε σπηλιές σκοτεινές
βρίσκοντας την μοναδικότητα.
Δεν έχει η θάλασσα άκρη,
ούτε τα ταξίδια της φαντασίας μας αρχή και τέλος.
Στον βυθό της υδάτινης αγκαλιάς
Αυτή η εικόνα του γνοφερού βυθού της θάλασσας,
αυτής της υδάτινης μήτρας του κόσμου,
με συναρπάζει και με συγκινεί.
"...η Ποίηση είναι πάντοτε μία όπως ένας είναι και ο ουρανός ... " ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
SCARED ANGELS
AUDIO VIDEO
"...η Ποίηση πάντοτε είναι μία όπως ένας είναι και ο ουρανός..."
"Το ζήτημα είναι από πού βλέπει κανείς τον ουρανό...
Εγώ τον έχω δει από καταμεσίς της θάλασσας."
" Όταν ανακαλύψουμε τις μυστικές σχέσεις των εννοιών και τις περπατήσουμε σε βάθος θα βγούμε σ’ ένα άλλου είδους ξέφωτο που είναι η Ποίηση."
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Δεν μεριμνήσαμε για λάδι
και σβήσαν τα λυχνάρια μας
Γλυκιά η μέθη των απολαύσεων
Παραδοθήκαμε
Μία σπουδαία λύση
Που έρχεται με τη ανατολή
Μονάχα κάποιου ήλιου.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ
ΔΕΙΤΕ ΣΕΛΙΔΑ
ΔΕΙΤΕ
ΔΕΙΤΕ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ
«Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός, και μακάριος ο δούλος, ον ευρήσει γρηγορούντα. Ανάξιος δε πάλιν ον ευρήσει ραθυμούντα. Βλέπε ουν, ψυχή μου, μη τω ύπνω κατενεχθείς, ίνα μη τω θανάτω παραδοθείς και της βασιλείας έξω κλεισθείς. Αλλά ανάνηψον κράζουσα· Άγιος, Άγιος, Άγιος ει ο Θεός ημών, διά της Θεοτόκου ελέησον ημάς».
Δεν θα απολογηθώ
Είναι γνωστή η κατάστασή μας
Ράθυμοι
Δεν μεριμνήσαμε για λάδι
και σβήσαν τα λυχνάρια μας
Γλυκιά η μέθη των απολαύσεων
Παραδοθήκαμε
Θα ακούσουμε πάλι το γλέντι
εκτός του νυμφώνος
Θ' ακολουθήσουμε
την πομπή του γάμου
στο τέλος
με τα κεφάλια σκυμμένα
ως Χαναναίοι
εσθίοντες από των ψιχίων
των πιπτόντων από της τραπέζης
και βοώντες
Παιδιόθεν ασθενούμεν, Κύριε
Βοήθει ημίν τη απιστία
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ
ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ
Όταν ο άνθρωπος-μινιατούρα
Έγινε μουγκός
Λύση μοναδική αυτοδικίας
Μία σπουδαία λύση
Που έρχεται με τη ανατολή
Μονάχα κάποιου ήλιου.
... την απέραντη εκείνη ορατότητα ...
"Ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ τόσο μεγάλος ή τόσο μικρός όσο οι έννοιες
που συλλαμβάνει, από τον Άγγελο αρχινώντας ίσαμε τον Δαίμονα."
φωτο
XXI
Εκφράζομαι όπως ένα περγαμόντο στον πρωινόν αέρα.
Η διήθηση που δεν την αντιλαμβάνεται άλλος κανείς, αυτή έχει σημασία.
Μέσ' από τους κοινωνικούς αγώνες, τη λαχτάρα για δίκιο και για ελευθερία,
το αναπαλλοτρίωτο του ατόμου: μια ευωδία!
Ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ τόσο μεγάλος ή τόσο μικρός όσο οι έννοιες
που συλλαμβάνει, από τον Άγγελο αρχινώντας ίσαμε τον Δαίμονα.
Είναι όσο το μέρος που απομένει όταν οι δύο αυτές αντίπαλες δυνάμεις αυτοεξουδετερωθούνε.
Αν μου αρέσει ν' ανάγομαι στην ευγένεια του δέντρου ή να μετατρέπω σε αίνιγμα τις λύσεις, είναι γι' αυτό.
Στους μακρυνούς κόσμους των οραμάτων !!!
Στους μακρυνούς κόσμους των οραμάτων
Επιμένω να περιμένω
Κι όταν μου πείτε εσείς
Κυρίαρχοι μιας στείρας εποχής
Ότι ελέγχετε την άνοδό μου...
Ψαχτείτε γρήγορα στα σκοτεινά
Γιατί η οργή μου είναι κοντά
Στους μακρυνούς κόσμους των οραμάτων
Ποίηση Ι.Γεωργιάδου
Μετασχηματισμοί ανασχηματισμοί
Αναστολές
Αλλαγές με ταξικές βολές
Στο θέατρο της παράλογης ουσίας
Της ανούσιας οδοποιϊας
Στρώνονται χάμου ισοπεδώνονται
Από τα υψιπετή όνειρά μου.
Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2016
Η ΚΥΡΑ ΜΟΥ Η ΤΡΕΛΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ
... κ’ ήταν σαν κάτι, κάτι ανείπωτο νάχε να πει,
κι ύστερα, παίρνοντας, σκυφτή επιβάτισσά του τη λύπη ως ήρθε θάφευγε,
με κυβερνήτη του τη σιωπή...
Η Κυρά μου η Τρέλα
Πώς ήταν έτσι, πώς μου εφάνη ως είχεν έμβει
κειο το βαπόρι μες στο λιμάνι με όκια τεφρά,
όπως το τύλιξε στ’ αχνά μετάξια της σιγά η ρέμβη
ως το ρυμούλκησε μειλίχιο η νύστα μου εκεί αλαφρά.
Ήρθε και στάθηκε μπερδικλωμένο σ’ αχνή τολύπη
κ’ ήταν σαν κάτι, κάτι ανείπωτο νάχε να πει,
κι ύστερα, παίρνοντας, σκυφτή επιβάτισσά του τη λύπη ως ήρθε θάφευγε,
με κυβερνήτη του τη σιωπή.
Κι η νύχτα έφτασε. Αχ, το βαπόρι μες στην ασβόλη,
τι τρέλα θάκανε ανεπανόρθωτη και μαγική;
Μη θα κεραύνωνε με μια του λέξη την έρμη πόλη
μη θα ξεμπάρκαρε τη φρίκη αμίλητη οτο μώλο εκεί;
Ή μη—βαρκάκια του—μ’ άσπρες κορδέλες σταυροδεμένα
φέρετρα θάστελνε όξω—σαν κύματα και σαν αφροί—
όπου θα κείτονταν της γης τα νήπια μαχαιρωμένα
ή όπου όλοι όσοι αγαπήθηκαν, θάσαν vεκροί;
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Τίποτα, τίποτα… Μα πώς έτσ’ ήταν, πώς μου εφάνη
αυτό το πλοίο; Στάθηκε αμίλητο μ’ όψη φριχτή,
κι έφυγε, ως τόφερε η Κυρά μου η τρέλα μες στο λιμάνι,
αυτή που παίρνοντας με από το χέρι με περπατεί…
(Τα Νέα Ελληνικά 1 [Ιανουάριος 1952]). Από το μπλογκ Κύκλος ποιητών δυτικής ακτής.
ΠΗΓΕΣ
ΦΩΤΟ
ΑΚΟΥΣΤΕ / ΔΕΙΤΕ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
ΟΥΛΑΛΟΥΜ . . .
Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά
απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,
κι έλεγα: Θάρθει απόψε απ' τα νερά
κι από τα δάσα.
Θάρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει ήλιο και βροχή
και νειό φεγγάρι . . .
Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,
και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα:
. . . Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το "μπά"
που μ' έλεγε τρελόν πως είχες γίνει
καπνός και - τάχας - σύγνεφα θαμπά
προς τη Σελήνη . . .
Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·
κίνησα να σε βρω στο δρόμο - ωιμένα -
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή
κι εσύ με μένα.
Τόσο πολύ σ' αγάπησα Κερά,
που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
Πάταγα γω - στραβός - μεσ' τα νερά;
κι εσύ κοντά μου . . .
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)